Geen tranen voor de dieren van de nacht

Lekker dan, lees ik net pas dat het eigenlijk de bedoeling is dat ik mijn fellow popjournalisten op (door hen nog onontdekte) nieuwe, ruwe diamanten wijs. De helden van morgen. De toekomst!
En waar komt die Passet mee aan? Met een nummer uit 1978. Terwijl die gast van DJ Broadcast die ‘ook iets met files doet’ toch dag en nacht bezig lijkt met het ontdekken van vage dance-shit. Of dat nou slow motion underground house uit motorstad Detroit is of obscure UK Funky uit een vage steeg in West Londen.
Nee hoor, Passet moet weer zo nodig een post-punknummertje van een stel gesjeesde kunstenaars uit San Francisco kiezen. Tuxedomoon is de naam.

De keuze heeft alles te maken met misplaatste ijdelheid. Ooit, toen ik nog Clearasil gebruikte en op een opgevoerde brommer reed, werd ik op een feestje door een stel hippe mensen gevraagd of ik geen zin had om ‘dressman’ te worden. Je weet wel, modeshows lopen en stinkend rijk worden.
Dat leek me wel wat.
Ik dus naar Rijswijk, waar ik samen met een hoop lekkere wijven en nog een stel opgetrommelde jongens een stoomcursus zou volgen. Charles zag er uit als een rockster-op-leeftijd, compleet met paars colbertje, ringbaard en bril met gekleurde glazen. Zijn geblondeerde vrouw stonk een beetje uit haar mond.
Al snel kreeg ik door dat de beloofde gouden bergen achter de horizon in Parijs wellicht nooit bereikt zouden worden. De cursus werd gegeven op de 14e verdieping van een troosteloos flatgebouw. Terwijl de meisjes en ik beurtelings en onwennig de gang van het piepkleine appartement op en neer liepen, filmde de vrouw van Charles alles met een huis-tuin-en-keukenvideocamera, ondertussen de ene sigaret met de andere aanstekend. In de ene hoek stond een hometrainer, in de andere lag een bouvier te slapen. Bepaald geen Benelux Next Top Model.

Donkerder dan disco
Na afloop van de eerste les vluchtten de meesten dan ook snel het huis uit. “Drink nog wat”, zei Charles terwijl hij een grammofoonplaat uit een Mondriaan-achtige hoes haalde. Het was Half Mute, het debuutalbum van Tuxedomoon. Hoewel alles in me schreeuwde om weg te rennen uit deze knotsgekke scam, viel ik neer in de bank zodra de naald zich in de groef had gezet. Wat de fuck was dit voor muziek?
Elektronisch weliswaar, maar het klonk veel donkerder dan de disco die destijds de radiozenders domineerde. Veel avontuurlijker ook dan de meeste punk, een rage die toen al op z’n laatste benen liep. En wat deed die viool daar?
Een dag later had ik de bewuste plaat in huis. Gekocht bij Supertracks, destijds de coolste platenwinkel van Den Haag, waar je ook terecht kon voor de nieuwe Metalbox van P.I.L., iets van Kraftwerk of Fad Gadget.
Later vond ik (voor veel geld) Tuxedomoons cultsingle No Tears. Daarop klinkt de groep rond Winston Tong, Blaine Reiniger en Peter Principle nog een stuk ruiger en bozer. De opname is heerlijk beroerd en krakkemikkig en er zit dusdanig veel venijn in de zang dat je terstond op zoek wil naar die ‘creatures of the night’ waar Brown het over heeft. Het was het begin van een levenslange tocht kriskras door het nachtleven, op zoek naar avontuur, vernieuwing en dwarse beats.
Naar die modellencursus ben ik nimmer terug geweest. Maar ik ben Charles uit Rijswijk eeuwig dankbaar voor het aanbrengen van een nieuwe liefde: Tuxedomoon.

Ik geef het Spotifette-stokje over aan Inge Janse. Zijn naam doet een vrouw vermoeden maar last time I checked was Inge toch echt een gezonde Rotterdamse jongen. Hij runt het muziekblog Eclectro.nl en schreef geruime tijd voor Kindamuzik.net. Met een zwak voor metal EN obscure dance wordt het spannend waar hij mee aan komt zetten.

René Passet