Ik wist altijd wel van jullie bestaan af. Jullie bevonden je ergens aan de oppervlakte, in de publieke ruimte, in de lucht waar ik doorheen liep. Als jullie dan van je lieten horen, neuriede ik wat mee met het refrein, want fluiten kan ik niet. Jullie waren alomtegenwoordig, maar toch zo ver weg. Jullie werden mijn Sundays artiesten, de zonnestudio waar ik werkte. De plek waar jullie nauwelijks door het gezoem van de zonnebankventilatoren heen kwamen, al deden jullie en Sky Radio nog zo je best. Zo weet ik nog goed hoe bijvoorbeeld jij, Phil, met zoveel overtuiging de wens voor regen uitschreeuwde, met kracht bijgezet door die geraffineerde gitaarsolo. Toch lukte het je niet om tot mij, en die naakt onder de zonnebank lag, door te dringen. Misschien was het vroeger anders, maar ik ken jullie niet anders dan oppervlakkig en voor niets anders bestemd dan ter begeleiding van de dagelijkse activiteiten van de mens, niet ter afleiding van die beslommeringen.
Tot die rustige winteravond in de Sundays. Ik was alleen. Geen gezoem van de zonnebanken, slechts de muziek van de vaste radiozender Sky Radio was te horen, toen jij, Billy, langskwam met de trein. Ik leerde je eindelijk goed kennen. Je drong tot me door, omdat ik voor het eerst de aandacht aan je schonk die je allang had moeten krijgen. Aandacht die verder ging dan met de vingers knippen op de maat van je ambachtelijke, ogenschijnlijke feelgood nummers. Je opende mijn ogen voor een Best Of cd van je die verstoft in een lade bij de kassa lag. Sindsdien zou ik tijdens mijn werkuren amper nog iets anders draaien. Maar je openbaarde me ook de gave van je vrienden. Ook hun klasse drong eindelijk tot mijn door. Ik had het zelf nooit kunnen bedenken, maar mocht ik ooit trouwen, dan wil ik dat de openings- en laatste dans en alles wat daar tussenvalt zal plaatsvinden op Tiny Dancer van Elton.
Toch blijf jij, Billy, de meest bijzondere plek innemen, vandaar dat ik hier speciaal bij jou stil sta. Jouw nummers brengen het gemoedelijke en het wezenlijke in mijn leven samen. Zoals je zingt in Piano Man ‘it’s sad and it’s sweet’. De manier waarop je speelt op je piano geeft me vreugde, wat je zingt geeft me kippenvel. In een overvolle kroeg weet jij voor een opgetogen stemming te zorgen, terwijl je, fluisterend in mijn oor, vraagt of het wel echt zo goed met me gaat als ik doe voorkomen. Maar het aller-allerbeste doe je dat in The Stranger. Wanneer ik dat nummer luister lijk ik me voor even om niets te bekommeren, zo ontspannen fluit je het intro vol en laat je me soepel door het middenstuk dansen. Maar tegelijkertijd zet je me wel aan het denken, door wel een heel moeilijke vraag te stellen: hoe volledig ik mezelf durf te leren kennen. Billy, ik zal dit nummer blijven draaien tot het moment daar is dat ik je een antwoord kunt geven: The Stranger van Billy Joel.
Dit stukje tekst is mede mogelijk gemaakt door Sundays en Sky Radio.
Fiona Fortuin is: zij met groene ogen, casual gekleed, leeftijd: 28 jaar, momenteel verliefd op Nosaj Thing, hobby’s: muziek luisteren en heel (heeeeeel) af en toe daar ook een stukje over schrijven.
Om het niveau na mij weer op peil te brengen, geef ik de Spotifette door aan Rene Passet, naast begenadigd filelezer ook één van de meest inspirerende figuren in de Nederlandse dancescene, als bezoeker, archivaris, journalist, kenniscentrum en smaakmaker. Het verwijderen van een track laat ik ook aan hem over.
