The National – Slow Show

Goed, ik heb dus het stokje van Bart Nijman gekregen. Bart is de enige journalist die ik ken. Nou kennen, we drinken weleens een biertje bij een optreden. Netwerken, zoals ik afgelopen zomer snel geleerd heb tijdens mijn stage bij een platenmaatschappij. Laat ik dan ook maar meteen maar zeggen dat ik dus geen muziekjournalist ben. Ook geen normale journalist, wat dat ook moge zijn. Ik schrijf gewoon al een paar jaar stukjes over muziek op een zelf opgezette website. Over concerten die ik bezoek, cd’s die ik luister, liedjes die ik mooi vind; dat werk. Tussen het schrijven en hard netwerken door, studeer ik Media Informatie en Communicatie in Amsterdam. Dus wie weet word ik nog eens een echte Bart Nijman.

Ik luister veel muziek. Ben erg thuis in de 60’s & 70’s en ben al jaren goed op de hoogte van wat er nu speelt of –soms nog belangrijker- wat er gaat spelen. Dat mijn favoriete band aller tijden nu eindelijk snoeihard is doorgebroken vind ik dan ook prima. Stiekem ook weer niet, maar dat gevoel kent u vast wel.

Mijn liefde voor The National ontstond ten tijde van Alligator, hun in 2005 verschenen derde langspeler. Voorganger Sad Songs For Dirty Lovers was ook een goeie plaat, maar bij Alligator vielen er dingen echt op hun plaats. Fuck, dit is mijn band.

Het afgelopen jaar heb ik aan veel mensen geprobeerd uit te leggen waarom ik The National zo briljant vind. Het werd namelijk niet altijd begrepen. En dat begreep ik weer niet. Waarom hoort niet iedereen deze door god gezonden muziek? Als een gesjeesde profeet ging ik op zoek naar zieltjes.

On- en offline begon ik tegenover iedereen met een beetje muzieksmaak gepassioneerd te ouwehoeren over de sterke teksten die zowel donker als humoristisch zijn. Liet opgewonden mijn stem overslaan als de absurde maar intense podiumpresentatie van zanger Matt Berninger ter sprake kwam. Het heeft me vast Twitter volgers gekost.

Uiteindelijk bleek dat praten weinig zin had. Een klein zetje was vaak genoeg. Even een Youtuubje sturen van ‘Fake Empire’ (hierrrrrr). Even e-mailen dat nieuwe plaat High Violet dé plaat van 2010 is. Het wierp zijn vruchten af. Regelmatig dat een The National twijfelaar (“ik weet het niet hoor. Ik vind het moeilijk, moeilijk”) het laatste album een paar dagen had gedraaid en het kwartje uiteindelijk snoeihard was gevallen. Uiteraard bleven er ook muntstukken hangen, en kreeg ik via Twitter de –goed gevonden- beschrijving ‘depressieve mompelrock’ (© @EricLooge) naar mijn hoofd geslingerd. Eric zit in de comedy business.

Maar goed, de verliefdheid werd zielsveel houden van toen in 2007 Boxer verscheen. Een plaat om mee de kist in te nemen. Twaalf nummers en alle twaalf raak. Mijn favoriete liedje wisselde in het begin vaak. Via ‘Fake Empire’, ‘Ada’ , weer ‘Fake Empire’, ‘Racing Like A Pro’ en weer ‘Ada’ kwam ik eindelijk uit bij ‘Slow Show’. En daar sta ik nog steeds.

Oef, ‘Slow Show’. Heerlijk, die onzekere, vol zelfspot zittende tekst van de immer met het leven worstelende Matt. Briljant, die sfeervolle accordeon op de achtergrond. Langzaam wegdommelen in Matt zijn dronken depressie is mogelijk.

Totdat de laatste anderhalve minuut aanbreekt. Ineens wordt het nummer bloedserieus en rilt de rug. Een voorzichtige pianoriedeltje doet het liedje kantelen. En dan de tekst, simpel maar zo herkenbaar dat het haast pijn doet: “You know I dreamed about you – for twenty-nine years before I saw you. You know I dreamed about you – I missed you for, for twenty-nine years.” Ik ken je eigenlijk nog maar net, maar eigenlijk ook weer niet. Soms is liefde voorbestemd. En mijn god, wat houd ik van The National.

Dan moet er nog een nummer uit de playlist. En tja, ik ben niet zo van de experimentele bliepjes. Mijn telefoon maakt al genoeg lawaai. Word er ook een beetje zenuwachtig van. Dus weg er mee, ‘Or So It Seems’ van Duet Emmo.

Graag geef ik het stokje door aan het steeds minder onbekend wordend schrijftalent Peter Zantingh. Onlangs is hij gestart met een ambitieus project op zijn weblog om honderd dierbare albums te bespreken in honderd woorden per stukje. En als iemand dat kan is, is het wel Peter. Ook met meer woorden kan ie overigens goed uit de voeten. Wanneer kwam die debuutroman nou?

Harm de Kleine

Advertisement