Coldcut & Hexstatic – Timber

Laat ik beginnen met een persoonlijke onthulling: ik heb als kleine jongen aan atletiek gedaan. Ook al was ik geen uitblinker, ik kan me een 10.000 meter herinneren waarin ik rustig op de baan mijn veters ging staan strikken, ik vond het wel leuk. Zonder erover te moeten liegen kan ik zeggen dat ik het onderdeel estafette het leukst vond, omdat de meest bepalende onderdelen van de discipline in fracties van seconden plaatsvinden en omdat het een bijzondere combinatie is van teamwork en individuele klasse (zo beredeneer ik met terugwerkende kracht, als tienjarig jochie dacht ik daar natuurlijk niet over na). Toen Tim Veerwater mij vroeg of ik “het stokje” van hem wilde “overnemen” voor deze blog dacht ik daar even aan terug, en alleen dat was al reden genoeg om via Twitter met een volmondig “ja” te reageren.

“Een man die net zo makkelijk over een trance-dj als over een rockband schrijft. Ben heel benieuwd wat hij zelf nou echt leuk vindt en in de playlist zet”, aldus Tim aan het einde van zijn stukje hieronder. Hoezeer ik me ook gevleid voel door de geschreven woorden, ze zetten me ook aan het denken. Ik schrijf over muziek voor Metro en daarvoor dien je breed inzetbaar te zijn. “Scroll mijn iPod door en je komt alles tegen behalve klassieke muziek en hardcore”, is standaard mijn antwoord als mensen me vragen van wat voor muziek ik hou. Dat maakt mij denk ik geschikt voor deze baan, maar kan er bij de lezers van mijn stukken misschien wel voor zorgen dat het moeilijk te peilen is waar mijn muziekhart harder van gaat kloppen. Nou, dat begon het ooit door hiphop, daarna kwam ik in aanraking met mijn favoriete album aller tijden (het titelloze debuut van Rage Against the Machine) en het werd de laatste jaren voor een steeds groter deel kloppende gehouden door elektronische muziek. Maar toen Tim mij vroeg voor Spotifette kwam er direct een nummer in me op waarmee ik mijn muzikale ziel écht bloot kan leggen, en na het lezen van die laatste woorden in zijn stukje zag ik geen andere optie dan het doen van de nu volgende ontboezeming.

Ik koester een grote voorliefde voor breaktbeat, en dan bedoel ik de variant die ook wel big beat genoemd wordt. Een kleine tien jaar geleden was ik zelfs compleet gek van het genre, wat er dankzij mijn destijds beperkte toegang tot internet voor zorgde dat ik dagenlang bezig was met het speuren naar (illegaal) te downloaden nummers. Had ik de beschikking over een programma als Spotify gehad, dan was mijn leven een stuk makkelijker, maar misschien stiekem ook wel ietsje minder leuk geweest. Adam Freeland vormde in die speurtocht voor mij de meest gebruikte zoekterm, omdat hij, in tegenstelling tot bijvoorbeeld Plump DJ’s en Stanton Warriors, creatief omging met de gebroken beats en de grenzen van het genre opzocht. Uitstekende voorbeelden daarvan zijn de twee Coastal Breaks compilaties die hij aan het begin van zijn carrière heeft samengesteld, waarop in een naadloze mix de meest dromerige breakbeattracks de luisteraar meenemen op een sprookjesreis. Tijdens die reis hoorde ik op cd één van deel twee het nummer ‘Timber’ van Coldcut & Hexstatic voorbijkomen, en direct was ik verliefd omdat het me betoverde. Uren heb ik via de 56k modem van mijn vader door de krochten van internet rondgestruind om de track ergens te kunnen vinden en uiteindelijk is dat gelukt, maar ook in dit geval had ik met Spotify het nummer makkelijk inclusief vier verschillende remixen online kunnen vinden. Ook daar dacht ik even aan toen ik gevraagd werd voor Spotifette, en dat maakt ‘Timber’ de enige juiste keuze voor mijn bijdrage.

Natuurlijk moet ik ook een nummer uit de lijst verwijderen en om eerlijk te zijn was ook dat een keuze die snel gemaakt werd. Er stond namelijk één nummer in de lijst waar ik zelfs met de grootst mogelijke moeite niet naar kon blijven luisteren, en dat is ‘Friends of Satan’ van Jazzkammer. Sorry Pieter Bos, laten we het er maar op houden dat smaken verschillen. Dat gaat mijn opvolger hopelijk ook bewijzen, want via Twitter en bijvoorbeeld DeJaap.nl heeft Bart Nijman al vaak genoeg een uitgesproken mening over van alles tentoongesteld en ik kan alleen maar hopen dat dit op muziekgebied ook geldt. Ik kan me een column van zijn hand over een voorliefde voor Aerosmith herinneren, dus wellicht dat het overgeven van het Spotifette-stokje aan hem voor wat broodnodige toegankelijkere muziek zorgt.

Edwin van Dalen (Metro)

Advertisement