Of ik een nummer uit de Spotifette playlist wil kieperen en er een nieuwe in wil zetten. Bedankt, voor dit prachtige verzoek mijnheer Atze de Vrieze! Dat eerste is niet zo moeilijk, Anaïs Mitchell maakte een plaat over – en ik citeer OOR-collega Harm Groustra – ‘het uit de Griekse mythologie stammende liefdesverhaal van Orpheus en Eurydice’ Hallo, je hebt een naam als een parfummerk, doe eens even heel snel normaal. Als Justin Vernom (Bon Iver) dan ook nog eens door Way Down Hadestown gaat lopen grommen is de keuze snel gemaakt: exit Mitchell. En daarbij: folkmuziek is voor mietjes, conceptplaten zijn voor intellectuele brildragende VPRO-gids lezende indiemannetjes die met een natte broek naar Win Butler en zijn onuitstaanbare bandje luisteren omdat ze ook zijn opgegroeid in The Suburbs…van Almere-Buiten.
U ziet het, ik maak graag vrienden. Enigszins verbaasd was ik wel door het verzoek van kersverse vader en begenadigd popjournalist Atze. Misschien vond hij het ook wel tijd voor een beetje meer pit in de lijst die vol staat met keuzes van oude mannen. Oude mannen met smaak, dat wel – pff…hopelijk heb ik het nu weer goed gemaakt met Theo en Tjeerd – maar wat punkrock of andersoortige herrie op z’n tijd doet de mens goed. Natuurlijk, And So I Watch You From Afar maakt teringherrie, maar die band is omarmd door de hipmensen, dus dat telt niet. Grappig trouwens dat ik het nummer er uit haal dat is toegevoegd door de jongste van het stel. Sorry Harm!
Terwijl ik dit schrijf luister ik voor mijn gevoel al vijftien minuten naar hetzelfde monotone deuntje. Wat blijkt? De nummers van Dimitri (toegevoegd door Atze de Vrieze) en Duet Emmo (toegevoegd door Bob Rusche) klinken voor de elektroleek identiek! Wat bliepjes hier, gekke synths daar en – nu citeer ik Rusche – ‘de melancholie die uit dit nummer spat grijpt je bij de keel, en met dit brok aan emotie is het moeilijk om een traan te bedwingen.’ Mooi toch, dat iedereen zo anders naar een nummer luistert, ik word er op dit moment vooral heel erg zenuwachtig van. Snel, waar is m’n Ritalin? Oef gelukkig, Lasse Marhaug (Jazkamer) beukt me weer rustig.
Zo, nu heb ik indieliefhebbers, brildragers, folkliefhebbers, inwoners van Almere en elektroheads beledigd. Wat ik dan wel leuk vind? Rammelende punkrock, ziedende emocore en alles wat daar tussenin ligt of zijdelings mee te maken heeft. Namen? Thursday, Boysetsfire, Quicksand, The Get Up Kids, Thrice, Ignite, Jawbreaker, Sunny Day Real Estate en noem al die oude helden maar op. Maar…en nu haken de puristen af…net zo lekker vind ik het om My Chemical Romance, Senses Fail en zelfs Fall Out Boy hard door m’n kamer te laten knallen. En dan vergeten we punkrockbands als Bad Religion en Anti-Flag nog. Afijn, u snapt het: snotterige punkpop en huilende emocore, ik vind het heerlijk. Zeggen de meeste van deze namen u weinig? Voor u is deze playlist een uitkomst.
Wat er in de lijst komt? Geen emo. Sorry. Ik stel u teleur. Ik weet. Nee, ik wil bij deze een lans breken voor Against Me! Begonnen als akoestisch project van Tom Gabel, maar bekend geworden als activistische punkrockband. En in 2010? Dit jaar maakte Against Me! gewoon een prachtig folkpunk (let op, folkpunk is wat anders dan die boerenmuziek die mevrouw parfum maakt) album waarvan de stadionaspiraties afspatten, maar dat geen moment te bombastisch wordt. White Crosses heet het meesterwerkje. En waar genregenoten The Gaslight Anthem bijna onder de lof bedolven worden – geheel terecht overigens – blijft Against Me! wat meer in de luwte. En dat is jammer. Ga die plaat checken beste mensen en luister voor nu naar de geweldig verslavende single I Was A Teenage Anarchist, een intelligent nummer over veranderende idealen. Wedden dat het na twee keer luisteren uw hoofd niet meer uit te krijgen is? Op 6 november staan deze helden in de Melkweg.
Rest mij alleen nog de schone taak het stokje door te geven. Met veel genoegen maak ik ruimte voor Edwin van Dalen, sterreporter van Metro. De man die de ene dag in LA zit en de volgende met een Nederlands bandje in een stinkende tourbus. Een man die net zo makkelijk over een trance-dj als over een rockband schrijft. Ben heel benieuwd wat hij zelf nou echt leuk vindt en in de playlist zet.
Tim Veerwater (OOR)
