In tegenstelling tot sommige van mijn Spotifette voorgangers heb ik geen haat-liefde-verhouding met Spotify. Ik hou er ondubbelzinnig van. De verschillende bezwaren voel ik niet zo. Liever een plak vinyl in handen? Voor mij hoeft het niet meer. Liever alleen albums luisteren? Kan ook op Spotify. En een playlistfobie heb ik al helemaal niet. Of het nou Spotify is of een andere, vergelijkbare dienst: ik denk dat dit de toekomst is. Meer daarover schreef ik hier. Ik geef toe: dat sommige van de eerdere deelnemers niet vinden wat ze zoeken heeft ook te maken met het feit dat ze onpeilbaar diep in de experimentele elektronica zitten, iets waar je alleen maar heel veel respect voor kunt hebben.
Dat gezegd hebbende dank ik Roy Mantel voor het Spotifette stokje en voeg ik graag een track toe van de Zwitserse beatproducer Dimlite, afkomstig van zijn laatste album Prismic Tops. Vriend van Oostenrijker Dorian Concept en tegenwoordig veel op de line-up te vinden met o.a. Nosaj Thing, Hudson Mohawke en Mike Slott. De track heeft een nogal ingewikkelde titel, maar het zijn dan ook feitelijk twee composities die in elkaar gevlochten zijn: Kalimba Deathswamp, Kurt Feelings. Dat is wat mij betreft meteen het geheim van de track: twee verschillende emoties die met elkaar vechten om het hoogte woord. Een vrolijke, energieke melodie wordt gecounterd door een diepe bas. En net als je snapt hoe het zit raakt de melodie zijn evenwicht en klinkt ie ineens treurig. Net zo ongrijpbaar zijn de beats, die halverwege voor een flinke breuklijn zorgen.
Spil van de track is de kalimba uit de titel, een Afrikaanse duimpiano die een merkwaardig geluid voortbrengt, warm, ergens tussen ritmisch en melodieus in. Deathswamp is een niet al te romantisch beeld van de wereld die Dimlite om zich heen ervoer na een verbroken relatie. Daar verwijst ook het tweede deel naar. “Het is een knipoog naar Kurt Felix, een beroemde Zwitserse tv-presentator, die al veertig jaar met dezelfde vrouw getrouwd is”, vertelde hij me. “Ze staan bekend als hét gelukkige koppel van het land. In die track zeg ik: ‘Kurt Felix help me please, Kurt Felix I’m so lonely’. Toevallig las ik een week nadat Prismic Tops uitkwam een krantenkop: ‘Kurt Felix heeft opnieuw kanker’. Mijn muziek heeft slechte vibes, dacht ik eerst. Maar hij had al eerder kanker gehad, dus ik heb niets gedaan.” Tamelijk wanhopig dus, maar zo speels en zo geraffineerd dat het nergens zwaarmoedig wordt.
Dimlite dus erin, en daarvoor in de plaat sneuvelt helaas Slim Cessna’s Auto Club. Graag wil ik het stokje doorgeven aan een man wiens muzikale smaak ik alles behalve deel, maar wiens fascinatie voor pretpunk me mateloos fascineert. Muziek waar de meeste mensen ouder dan 17 hun neus voor ophalen, maar die het wel degelijk verdient serieus genomen te worden, zo draagt hij met veel enthousiasme uit. Het emo-geweten van de Nederlandse popjournalistiek: OOR-medewerker Tim Veerwater. Ik ben benieuwd, Tim!
[...] even gezegd hebben dat de bijdrages van Edwin van Dalen (Coldcut & Hextatic) en Atze de Vrieze (Dimlite) me wel positief verrast [...]