Het stokje overnemen van Bob Rusche is altijd een eer. Voor mij de man met de beste platenkast van Nederland en man met exquise smaak. Nu moet ik er voor de volledigheid bijzeggen dat we voor 80% dezelfde muzieksmaak hebben. Ik ben dan ook groot fan van zijn radioprogramma X-Rated.Met Spotify heb ik een haat-liefdeverhouding. In de eerste weken heb ik alleen maar gefulmineerd op de middle of the road jukebox. Ik zocht enkele parels uit de elektronische muziek die niet in mijn eigen platenkast prijken en had dus de stille hoop deze jaren na dato in een handomdraai alsnog in huis te krijgen.
Maar in plaats daarvan vond ik slechts een aantal oude jeugdliefdes terug zoals The Damned, The Stranglers, The Smiths, The Ruts (en ook Ruts DC, de band zonder de dode zanger Malcolm Owen). En zo is Spotify in mijn huis een nostalgische muziekbibliotheek geworden waar ik verder niet al te veel waarde aan hecht. Een leuke jukebox voor als er visite is. Niets meer, maar ook niets minder. De geschiedenis van de (experimentele) elektronische muziek vanaf de jaren zeventig/tachtig hoef je er niet te gaan zoeken, want slechts een bloemlezing van de pracht en praal uit dat genre is vindbaar.
Zo is ClickClick wel te vinden, maar Hula niet (de band waarvan ik graag Black Wall Blue aan deze lijst had toegevoegd). Cabaret Voltaire is wel te vinden, Clock DVA slechts met één nummer. Zelfs een grootheid als Coil is slechts met één track aanwezig in Spotify. Nu hoor ik u zeggen: ja, dat is allemaal oud werk uitgebracht op obscure labuuuuuuuls. Maar als we naar een recenter verleden gaan zijn ook Monolake, Robert Henke, Thomas Köner, Autechre, Aphex Twin, Boards of Canada en dubstepjongens als Kode 9 en Shackleton - toch niet de minste namen in de hedendaagse pophistorie – maar mondjesmaat te vinden. En vind je wat, dan zijn het veelal nummers die op verzamelaars zijn verschenen die je slechts in de bakken op het Waterlooplein had kunnen vinden.
Uiteindelijk heb ik gekozen voor de track Tetris van Monalake van het album Momentum uit 2003 (overigens het enige Monolake-album op Spotify en onder zijn eigen naam Robert Henke is helemaal niets te vinden). De Duitser behoort tot de grotere goden van de moderne elektronische muziek, niemand klinkt zoals hij en ik heb de man nog nooit kunnen betrappen op het releasen van één slechte of slappe track. Robert Henke lijkt zuinig op zijn naam is een kundig, standvastig componist van duistere elecktronica die veel ruimte laat aan de verbeelding van zijn luisteraar. Schoonheid en angstaanjagende klanken, geschetst in een veelal industrieel idioom, is waar Henke in grossiert. Henke brengt solo soms wat meer ambient georiënteerd werk uit, zoals Signal to Noise en Layering Budha. Bezoek ook eens zijn site waar je ook het een en ander gratis mag downloaden.
En dan de afvaller. Dat wordt Ganlians – The Void.
Aangezien ik niet meer dagelijks en ook niet meer beroepsmatig met muziek bezig ben, kan ik me niet meer in de volle breedte op de hoogte houden. Om dus nu zomaar een track uit de lijst te laten vallen op smaak, vind ik een allerminst realistische excercitie. Vandaar dat ik de makkelijkste – en misschien lafste – methode heb gekozen: de oudtse track verdwijnt.
En mag ik dan mijn opvolger aan u voorstellen: mijn goede Twittervriend Atze de Vrieze van VPRO’s 3voor12. Man met brede muzieksmaak en een waardig en vaardig popjournalist zoals er niet veel meer van zijn, maar veel van zouden moeten komen. (ROY MANTEL)
Hieronder nog een filmpje van Monolake eerder dit jaar op Sonic Acts in Paradiso.
Advertisement
