En toen kreeg ik zomaar het spotifettestokje doorgespeeld van Peter Bruyn, waarvoor dank. Het initiatief tot deze playlist is erg goed, maar op zich wel opmerkelijk dat ik het stokje krijg toebedeeld. Ik heb met name op Twitter nou niet bepaald onder stoelen of banken geschoven dat dit muziek platform verre van compleet is. Al snel een Spotify Open account aangemaakt om te zien wat daar allemaal te halen valt en teleurgesteld weer afgedropen, bij vele pogingen gaf Spotify geen enkel resultaat. Dit manifesteerde zich opnieuw toen ik, direct na het stokje te hebben overgenomen van Peter, op zoek ging naar de track die mij meteen te binnen schoot. Dat was Attack Decay van Thomas Leer en Robert Rental, afkomstig van de zwaar ondergewaardeerde LP The Bridge op Industrial Records. Echter niet te vinden op Spotify en zal verder over deze track dan ook niet uitweiden, maar om een idee te geven is hier dit machtige nummer.
Maar heb ik dan zo’n obscure smaak? Ja zullen de luisteraars van X-Rated op Kink FM zeggen. Maar op zoek gaan naar een 78 minuten lang durende dark ambient soundscape is ook niet de bedoeling van deze playlist, en waarschijnlijk ook niet te vinden op Spotify. Ik ben gelukkig na niet al te lang verder spitten wel uitgekomen op een track die absoluut de playlist in moet, en nog op Spotify is te vinden ook. Een song die op mij vanaf het allereerste begin diepe indruk heeft gemaakt: Duet Emmo met Or So It Seems.
De naam Duet Emmo zat bij velen wellicht geen diverse bellen laten rinkelen, maar het betreft hier een drietal dat wel bij een wat breder publiek bekend zal zijn. B.C. (Bruce) Gilbert en G. (Graham) Lewis van Wire, aangevuld met Daniel Miller. Miller is de oprichter en labelbaas van het fameuze Mute Records, en maakte platen als o.a. The Normal en Silicon Teens. Duet Emmo is overigens een anagram van Mute en Dome, de laatste is een project van Gilbert & Lewis.
En zo kruipt er dan toch pure electronica de Spotifette in, want Or So It Seems is opgebouwd uit diverse synth en sequencer lagen die ieder hun eigen ding doen. Leg daarover heen de klagelijke zang en de song is compleet. Complex en toch eenvoudig tegelijkertijd. De melancholie die uit dit nummer spat grijpt je bij de keel, en met dit brok aan emotie is het moeilijk om een traan te bedwingen. Acht en een halve minuut pure schoonheid. De track is als single verschenen, en staat ook op dit album, maar Or So It Seems hebben de heren zelf niet kunnen overtreffen.
Maar dan de lastige opdracht een track te verwijderen, want de diversiteit in deze lijst is juist zo sterk. Mijn favo’s zijn Sickoakes, Loop en Alan Vega met Alex Chilton, maar ook Slim Cessna’s Auto Club is erg goed. De keuze is gevallen op Orchestre Poly-Rythmo, niet omdat ik het slecht vind maar wel de minst aansprekende track.
De estafette gaat van mij over op Roy Mantel. Een gepassioneerd muziek minnaar die zijn sporen heeft verdiend bij o.a. de VPRO, OOR en Parool. Ben natuurlijk erg benieuwd waar Roy mee komt, hij gaat van Black Flag tot COIL tot de nieuwste dubstep. Of toch iets anders?
Uhm, maar wie heeft dit stukje geschreven?