Het is natuurlijk de kunst om bij het overnemen van het Spotifette-stokje niet te gaan piekeren over je favoriete track ’ever’. Dat is een gebed zonder eind. Toen ik een paar maanden geleden nog een beetje met Spotify aan het spelen was, probeerde ik – zoals zovelen – uit welke excentriekealbums wel en niet in deze muzikale schatkamer aanwezig waren. Zo stuitte ik ook op ‘Cubist Blues’ dat merkwaardige eemmalige samenwerkingsproject van Alan Vega, Alex Chilton en Ben Vaughn, dat ik al sinds halverwege de jaren negentig in de kast heb staan als dubbel-LP op het Spaanse Munster-label, maar ook uitgebracht op het Parijse Last Call – de opvolger van New Rose.
Typisch zo’n album waarvan je in eerste instantie denkt dat-ie te obscuur is voor Spotify en die er dan tot je verrassing toch op te vinden is. Voor de goede orde: ‘Cubist Blues’ is geen meesterwerk, maar smullen voor cultrock-liefhebbers (zoiets als die bootleg van Bob Dylan en Neil Young samen die ik ooit, in de jaren zeventig, bij Concerto in handen had maar niet kocht omdat-ie, krakend en wel, drie tientjes kostte. Stom, stom, stom.)
Twee decembernachten in 1994 ontmoetten Chilton, Vega en Vaughn elkaar in een studiootje in Manhattan. Chilton en Vaugn speelden alle instrumenten en Vega deed alle vocalen. Het resultaat is schetsmatig, slordig en bezwerend. En met name dit nummer, ‘Freedom’, jakkert acht minuten lang door op hetzelfde clichématige accoordenschema. Een beetje ‘seedy’, maar ook ontzettend lekker. En dat ‘Freedom, freedom’ van Vega klinkt als een soort mantra.
Wat het bijzonder maakt is de combinatie van muzkanten. Twee van de drie staan bij menige rockliefhebber in de ‘cult top-10’. Vega en Chilton zijn ook altijd persoonlijke favorieten van mij geweest. En sinds Vaugn in 1995 een curieus album met Kim Fowley opnam kan ook hij bij mij een potje breken.
Vega en Chilton hebben allebei altijd een heel stoer imago gehad. En puur toevallig heb ik beiden persoonlijk leren kennen en bleken het helemaal niet van die stoere mannen te zijn - of juist wel, omdat ze niet aan het verwachtingspatroon voldeden. Enfin, over mijn ontmoetingen met Alex Chilton heb ik na zijn overlijden afgelopen voorjaar al uitvoerig geschreven. Dat kun je hier nalezen.
Alan Vega heb ik een paar keer opgezocht in zijn appartement in het Financial district in Lower Manhattan. En in 2003 logeerde hij, samen met zijn vrouw en zoontje en Martin Rev een weekje in Haarlem, toen hij hoofdgast was op het )toon)-festival. Lieve man die liefdevol verzorgd werd door zijn vrouw. Hij wilde elke dag per se ontbijten met een bepaald soort tonijnsalade-sandwiches met mayonase en dus had hij wel twintig blikken met die specifieke tonijn uit New York meegenomen.
Ik weet ook nog goed dat ik op een middag met hem op een terras zat en hij ze dat-ie thuis in New York graag Nederlandse Ketel 1 jenever dronk. Dan ga ik nu direct een fles echte Hollandse Ketel 1 voor je bij 
de slijter halen, zei ik. Tien minuten later schonk ik een glaasje voorhem in en hij spuugde het spul subiet over tafel. Bleek dat-ie in New York altijd ‘Export Ketel 1’ dronk en dat spul is zo zacht dat het naast de Hollandse Ketel bijna een Breezertje is.
Martin Rev heb ik die week overigens nauwelijks gezien. Die liep dag in dag uit in Haarlem en Amsterdam antiquariaten af en ging na het weekend met een extra koffer volboeken terug naar huis. Maar dat terzijde.
Moeilijker dan een nieuwe plaat kiezen vond ik het om er een weg te strepen. Ik vond er bij het afspelen eigenlijk geen track tussen zitten die ik niet lekker vond om naar te luisteren. Dat uiteindelijk Ariel Pink het moest ontgelden is omdat ik dat nummer als het meest ‘gewoon’ – lees Radio 3 / Kink FM ervoer. (Het was nota bene ook het enige nummer uit de lijst dat ik de afgelopen weken nog zelf, thuis, gedraaid heb!) Kortom, de andere tracks verrasten mij meer en ik hoop dat ‘Freedom’ weer andere luisteraars verrast.
Het stokje geef ik door aan Bob Rusche van het onvolprezen programma X-Rated bij Kink FM, specialist in veel onderaards industrieel gerommel en subversieve tegengeluiden. Kom d’r maar in Bob…..
