Waarschijnlijk kan ik nog dagen, nee, weken nadenken over de meest geschikte nummer voor de Spotifette-playlist. Maar het initiatief is en blijft een estafette en daar blijft snelheid een belangrijke pré. Drie dagen geleden kreeg ik het estafettestokje van collega-muziekliefhebber én -journalist Tjeerd. Sindsdien rennen de klassiekers om het hardst in mijn hoofd.
In eerste instantie luisterde ik niet naar ze. Andere criteria hadden mijn aandacht. Het moest elektronische muziek zijn, zo bedacht ik. Bij OOR ben ik immers dé expert op het gebied van elektronische dansmuziek. Maar toch, die twijfel. In ieder geval moest het iets nieuws zijn, zo redeneerde ik. Een playlist moet immer iets van nu zijn. Maar waarom eigenlijk? In een postmoderne tijd bestaan verleden en toekomst immers niet meer. Dus een nummer uit 1940 is in theorie net zo oud als die nieuwe van Underworld. Ik bedoel maar.
Uiteindelijk liet ik beide criteria vallen. Het gekozen nummer moest mijn eigen keuze zijn, niet die van een abstract ideaal. Vanochtend waren er twee bands over. Een voor de hand liggende. De ander een belangrijke vertegenwoordiger van het geluid van Birmingham. Een stad en scene die een belangrijke stempel heeft gedrukt op alle muziek die na 1990 is uitgebracht. Dat betekent dat, met mijn pijn in mijn hart, de elektronische dansmuziek nog geen plekje in de playlist gaat verdienen. Komt nog wel.
Mijn oorspronkelijke keuze? Collision van Loop. Alleen uitgebracht op single en te obscuur voor Spotify. Straight To Your Heart neemt het over. Waarom? Twee redenen. Allereerst is er geen enkele band die zoveel indruk op me heeft gemaakt. Als verstijfd stond ik eind jaren tachtig van de vorige eeuw op de dansvloer van Fenix in Sittard en hoorde de eerste tonen van Collision. Mijn mond viel open. Zo stond ik, voor mijn gevoel, minutenlang te luisteren. Tot dansen kwam ik niet. Daarna volgde Straight To Your Heart. Mijn lichaam luisterde inmiddels weer. Zes minuten later stond ik drijfnat van het zweet de dj van dienst uit te vragen. Loop bleek Robert Hampson, die later nog speelde in Godflesh, furore maakte met zijn eigen band Main en samenwerkte met Janek Schaefer. Ik heb al hun platen. Op vinyl, natuurlijk.
Tweede reden? Loop is fantastisch. De band combineert de psychedelische drones van Spacemen 3 en My Bloody Valentine met prachtige popliedjes om je vingers bij af te likken. Proto-shoegaze, zeg maar. Welk nummer Straight To Your Heart gaat vervangen? Tja, dat wordt toch Master Of None van Beach House. Leuk nummer, leuke band. Maar toch, over drie jaar is iedereen Beach House en al die andere exponenten van het tegenwoordig zo hippe, introverte neuzelpop alweer vergeten. Zeker in vergelijking met de meeste andere nummers in de Spotifette-playlist, die bepaald geen voor de hand liggende keuzes zijn.
Aan wie ik het estafettestokje geef? Geen lastige keuze. In de popjournalistiek heb ik ontzettend veel geleerd van twee mensen. Journalist en criticus Harry Prenger spoorde me ooit aan te gaan schrijven voor Opscene. Peter Bruyn leerde me later écht de kneepjes van het vak. De rest is geschiedenis. Harry doet niet aan Spotify. Peter, die de Pop Media Prijs al jaren terug had moet winnen, wel. Hij heeft het stokje.
[...] afwisseling zijn, maar toch uit de toon vallen. Een playlist moet iets van nu zijn, zo merkte Theo Ploeg al op. Hij vroeg zich echter wel af waaróm een playlist eigenlijk zo nodig iets van nu dient te [...]