Zeven dagen geleden alweer kreeg ik het stokje van Marco. Aangezien mijn bierbuik de laatste jaren sneller groeit dan de staatsschuld van Griekenland loop ik niet zo snel meer. Maar ik ben er en heb een nieuw nummer in de playlist gestopt.
Maar enfin, ik ben Harm en ik schrijf stukjes. Heden ten dage vooral voor OOR. Nu krijg ik nogal wat rotzooi opgestuurd en spamt men elkaar op Twitter dood met bands als Wavves, Best Coast en Ariel Pink (wel leuk allemaal, daar niet van), maar ben ik mevrouw Anaïs Mitchell helemaal niet tegengekomen. En dat terwijl ze verantwoordelijk is voor een van de fijnste platen van 2010: Hadestown.
Eigenlijk is het album ook een beetje van Justin Vernon (Bon Iver), getuige het aantal zangpartijen dat hij voor zijn rekening neemt. Het is tevens een concetplaat. Hadestown beschrijft het uit de Griekse mythologie stammende liefdesverhaal van Orpheus en Eurydice, maar dan vertaalt naar een soort van redneck plattelandsversie.
Een heuse folkopera, moeilijk om daar een los nummer van te kiezen. Dan toch Way Down Hadestown. Boerenfolk. Ontzettend mooi, maar tegelijkertijd verschrikkelijk boers en met een meezinggehalte waar het gemiddelde Ernst, Bobby en de rest nummer niet aan kan tippen. Daarna luister je het hele album maar.
U.S. Girls gaat eruit. Omdat het rotzooi is (no offence @petermeeuwsen)
Het is trouwens ook wel een lekker wijf, dus daar ga je.
Ik geef het stokje door aan Tjeerd @campking van Erve. Recensent voor NU.nl, Festivalinfo en File Under met een bijna ongezonde liefde voor Japandroids.
