Sickoakes – Oceans On Hold

Hartkramp. Daar moest ik maar op voortborduren voor deze entry, had ik zo bedacht. Eerst een dankwoordje en een verantwoording. Om met het laatste te beginnen: het nummer Woof Woof van Dan Deacon heb ik verwijderd uit de lijst. De reden is totaal niet spannend. Ik werd er nogal nerveus van, en ik ben niet zo’n voorstander van de combinatie van humor en muziek. Het dankwoordje betreft Paul Schwarte voor de uitnodiging en Peter Meeuwsen die mij er indirect aan heeft herinnerd dat ik Ganglians onterecht heb genegeerd. Tot zover de plichtplegingen.

Terug naar Hartkramp. Ik heb een aantal jaren met veel plezier meegewerkt aan dit radioprogramma van RTV OOG en moest helaas vanwege een verhuizing het bijltje erbij neerleggen. De dinsdagavonden staan me echter nog helder voor de geest. Het eerste uur werd gevuld met nieuwe deuntjes uit alle hoeken van het indiespectrum en het tweede uur was vaak een soort vrije oefening. Denk aan een interview, een muzikaal in memoriam of een special omtrent bijvoorbeeld Motel Mozaïque. En nu ben ik waar ik zijn wil.

We schrijven 2006, het Motel Mozaïque festival van dat jaar was voor mij memorabel. Daar zijn verscheidene redenen voor, maar uiteraard ga ik hier alleen in op de muzikale. Het festival kende vele hoogtepunten: Akron/Family, Mi & L’au, 65daysofstatic, Paavoharju en Black Dice. Er waren ook teleurstellingen in de vormen van Mogwai en Steve Reid & Kieran Hebden. De Schotten waren erg saai; dit had waarschijnlijk te maken met het feit dat Mr. Beast nog niet volledig ingeburgerd was én een nogal rigoreuze ommekeer bleek te zijn. Reid & Hebden waren 15 minuten lang betoverend, daarna werd het helaas een herhaling van zetten. U begrijpt dat in het rijtje hoogtepunten de naam van Sickoakes nog ontbreekt. Ze speelden ‘s middags een soort warm-up showtje in TENT./CBK en dat leek me een mooie gelegenheid om deze veelkoppige Zweedse band te gaan zien en horen.

Druk was het gelukkig niet. Ik zeg gelukkig, omdat er hierdoor een prettig intieme sfeer ontstond. Tegelijkertijd overdonderend, want ineens stonden een stel jochies van een jaar of 16 (althans, zo leek het) op een geïmproviseerd podium superstrak de sterren van de hemel te spelen. Of ze er allemaal bij waren weet ik niet meer. Wat ik nog wel weet is dat ik ze tot dat specifieke podiumbestijgende moment had beschouwd als bierdrinkend publiek. Stevig bierdrinkend mag ik wel zeggen. Dus ik hield mijn hart vast toen deze wankele mannetjes ineens de Sickoakes-leden bleken te zijn. Dit kon toch niet goed gaan? U snapt het: en of het goed ging! Het was een korte set, maar ze maakten dermate veel indruk met hun magistrale postrock geluiden dat niemand de lengte leek te deren. Uiteraard is het nummer dat ik hier heb gekozen slechts een magere afspiegeling van wat er 4 jaar geleden aan de Witte de Withstraat in Rotterdam gebeurde, maar de atmosfeer komt bij mij terug als ik de oogjes sluit. Helaas heb ik sindsdien geen teken van leven meer gehoord van dit Zweedse orkest, maar de officiële site én de myspace-pagina maken melding van een aanstaande nieuwe telg. Afwachten dus.

Rest mij nog de volgende persoon uit te nodigen voor de Spotifette. Ik heb gekozen voor Pieter Bos (sorry, weer een Groninger). Mijn tijd bij Hartkramp viel ook nauw samen met mijn (te) frequente bezoekjes aan de Platenworm (RIP) winkel in Stad, daar waar nu Magic Buzz is gehuisvest. Uitbater Pieter (Hartkramper van het eerste uur, tegenwoordig doet hij het radioprogramma Vrije Radicalen op de Concertzender) is voor mij nog steeds een goeroe. Hij heeft mij op muzikale richtingen gewezen waarvan ik het bestaan niet eens kon bevroeden (vele soorten gektes uit Japan komen als eerste bovendrijven). En eigenlijk doet hij dat nog steeds. Dus bij wijze van dank hiervoor: jouw beurt Pieter!